Sączów 25.07.2014
Warsztaty muzyczne 22.07.2014

Merytoryczne podsumowanie tegorocznych działań integracyjnych w Stowarzyszeniu Scena Moliera

Pole integracji społecznej różnorodnych środowisk społecznych jest jedną z najważniejszych sfer działań Stowarzyszenia Scena Moliera. W ramach ostatniego roku – w szczególności podczas projektu Międzypokoleniowa Scena Moliera – Uczy, Bawi, Integruje rozwijaliśmy tę formę działań społecznych w rejonie Małopolski. Integrowaliśmy środowiska różniące się w szczególności:

  • wiekiem,

  • statusem amatora lub profesjonalnego aktora,

  • stopniem (nie)pełnosprawności.

Tym samym doprowadzaliśmy do sytuacji, w której to przedstawiciele różnych grup społecznych za pomocą działań artystycznych – teatralnych – współpracowali ze sobą. Integracja społeczna praktykowana przez Stowarzyszenie Scena Moliera jest bowiem praktyką opartą na współdziałaniu – na współpracy, która doprowadza do powstania „czegoś wspólnego” – pełnowymiarowego spektaklu, którego twórcą może czuć się każdy uczestnik licznej grupy reprezentującej różne środowiska. Dzięki tak rozumianej praktyce integracyjnej tworzymy przestrzeń społeczną, w której każdy, bez względu na swój status, wiek, czy stopień sprawności może współtworzyć przedstawienie teatralne.

Przez ostatni rok pracy zaobserwowaliśmy szczególnie trzy rodzaje migracji doświadczeń i poglądów między przedstawicielami poszczególnych grup społeczności integrowanych: między młodzieżą i seniorami; amatorami oraz aktorami profesjonalnymi; osobami z niepełnosprawnością a pełnosprawnymi.

Podczas licznych rozmów przeprowadzanych z uczestnikami projektu zauważaliśmy jak zmieniały się poglądy osób starszych na młodzież  i vice versa. Młodzież nie obcująca na co dzień z seniorami miała okazję odrzucić stereotyp osoby starszej jako jednostki nieaktywnej i niechętnej do współdziałania. Jednocześnie osoby starsze rewidowały swoje poglądy dotyczące młodzieży – umacniając empatyczne postawy i międzypokoleniowy dialog.

Sukcesy w integracji środowisk zaobserwowaliśmy także wśród przedstawicieli środowiska teatralnego Krakowa. Aktorzy bojący się dotychczas współpracy z osobami z niepełnosprawnościami zrewidowały m.in. swoje przekonanie o braku kontaktu z parterem z niepełnosprawnością podczas scen dialogowych. Osoby z niepełnosprawnościami, uprawiające zawód aktora w naszej instytucji przybliżały się natomiast w tej relacji do profesjonalizacji swojej profesji.

Wreszcie osoby pełnosprawne (zarówno seniorzy, młodzież jak i aktorzy w wieku średnim) poznały osoby niepełnosprawne na nieinwazyjnym dla nich gruncie próby teatralnej oraz warsztatów. Proces integracji zachodził wówczas spontanicznie.

Dotychczasowe działania z pewnością udowodniły, że integracja nie jest procesem, który zamknąć można w sztywnych ramach czasowych. Organizacji decydującej się na podobne działania powinno jednak zależeć na aranżowaniu możliwie wielu długotrwałych sytuacji, które doprowadzić mogą do spontanicznej integracji opartej na współdziałaniu przedstawicieli różnych środowisk.

Jakub Kłeczek